Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Εντυπώσεις από Σαλόνικα

Δεν γίνεται να ανέβεις για το φεστιβάλ και να μην μιλήσεις για την Θεσσαλονίκη. Ένα πολύβουο μελίσσι ανθρώπων στους δρόμους, στα cafe, στα μαγαζιά παντού. Βοηθάει στο ότι το κέντρο της περπατιέται εύκολα και ότι ο καιρός ήταν θαυμάσιος. Με καφέ για όλα τα γούστα, μπαράκια με το δικό τους ύφος και φοβερές μουσικές το καθένα, και με πολύ καλό φαγητό, δεν είναι έκπληξη ότι κόσμος κυκλοφορεί έξω όλο το 24άωρο.  Μια πόλη ζωντανή και αρκετά μοντέρνα, που αξίζει μία επίσκεψη, ειδικά αν συνδυαστεί και με το φεστιβάλ.


 ( Χμ αν δω 1-3 στο Οlympion την ταινία από την Κολομβία προλαβαίνω στις 3.30 στο λιμάνι την προβολή της  Ρουμάνικης για να είμαι στις 6 πίσω για το αριστούργημα από την Γουατεμάλα. Προβληματισμοί ενός cinεπιβάτη για το πως θα διαμορφώσει το πρόγραμμα της ημέρας)

Στα του φεστιβάλ τώρα, οι προβολές γίνονται σε δύο χώρους: στο Olympion σε δυο χώρους, την μεγάλη και εντυπωσιακή κύρια αίθουσα, και την μικρότερη Παύλος Ζάννας , και στις παλιές αποθήκες του λιμανιού, όπου υπάρχουν μαζεμένες οι εξής τέσσερις αίθουσες αφιερωμένες σε Έλληνες δημιουργούς: Τόνια Μαρκετάκη, Φρίντα Λιάππα, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές.

                                                                         (Βολτάροντας στις αποθήκες ανάμεσα στις προβολές)

Όλα τα φιλμ παίζονται από δύο φορές σε διάστημα 1-2 ημερών οπότε εύκολα κάποιος μπορεί να φτιάξει το πρόγραμμα του, ενώ οι προβολές είναι δομημένες σε χρονικές ζώνες έτσι ώστε να μπορεί κάποιος να δει μέχρι και 5 ταινίες την ημέρα. Συχνό φαινόμενο κόσμος να βγαίνει από την μία αίθουσα, ένας καφές, τουαλέτα, ένα τσιγάρο και βουρ στην ουρά για την επόμενη προβολή. Αν έπρεπε δε να κάνεις και την 10λεπτη διαδρομή Οlympion - λιμάνι τότε ο καφές και το τσιγάρο πινόταν στην διαδρομή.

                                                           (Ο νόμος του Μέρφι λέει ότι όταν θα έρθει η σειρά σου, τα εισιτήρια θα έχουν εξαντληθεί)

Όσο για μένα κατάφερα (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να μην παρακολουθήσω σχεδόν καμία από τις ταινίες που ήθελα να δω. Είτε δεν υπήρχαν εισιτήρια, είτε παιζόταν σε μέρες που δεν ήμουνα Θεσ/νίκη, ενώ σε κάποιες ο καιρός ήτανε τόσο καλός και η πόλη τόσο σαγηνευτική που προτίμησα να κάνω άλλα πράγματα από το να κλειστώ σε ένα σινεμά.

                                                               (Όχι δεν είναι ταράτσες από Παρίσι, είναι η θέα από το σπίτι που μέναμε)

Η οργάνωση υψηλού επιπέδου, με τους εργαζόμενους και τους εθελοντές του φεστιβάλ να βοηθάνε σε κάθε απορία και να απαντάνε σε κάθε ερώτηση με ευγένεια. Προσωπικά σε μένα έτυχε ένα όχι σοβαρό πρόβλημα με την online κράτηση των εισιτηρίων, οι άνθρωποι απαντήσανε σε 10 λεπτά το πρόβλημα λύθηκε και για την αναστάτωση (που δεν υπήρχε) μου χάρισαν δύο εισιτήρια επιπλέον για ταινίες της επιλογής μου, άψογοι! Το πρόγραμμα του φεστιβάλ 95 σελίδων με πληροφορίες για όλες τις ταινίες και με το εύχρηστο πινακάκι με τις ώρες προβολών πραγματικός θησαυρός. Το μόνο μελανό σημείο ήταν οι πολύ χαμηλού επιπέδου υπότιτλοι, ανεπίτρεπτο για μια τέτοια διοργάνωση να πάσχει σε ένα τόσο ζωτικό κομμάτι.

                                                                                                  (Περιμένοντας τους πρώτους θεατές)

Στα βραβεία τώρα τον Χρυσό Αλέξανδρο πήρε το Δεσμοί Αίματος από την Ισλανδία (το οποίο φυσικά δεν είδα!) αναλυτικά όλες οι βραβεύσεις:

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος - Θόδωρος Αγγελόπουλος: “Δεσμοί Αίματος” (“Rams” ) του Γκρίμουρ Χακόναρσον (περισσότερα εδώ)

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος: “Η Γη και η Σκιά” (“La Tierra y la Sombra” ) του Σέσαρ Ασεβέδο (περισσότερα εδώ)

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής– Χάλκινος Αλέξανδρος: “Ο Δρόμος για το Λα Πας” (“Camino a La Paz” ) του Φρανσίσκο Βαρόνε (περισσότερα εδώ)

Βραβείο Σκηνοθεσίας : Γκαμπριέλ Ριπστάιν (“600 Μίλια” )

Βραβείο Σεναρίου: Λορένσο Βίγας (“Από Μακριά” )

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Ντέβον Κέλερ (“Ζωολογικός Κήπος” )

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας: Αλφρέδο Κάστρο (“Από Μακριά” )

Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης: “Σπουργίτια” (“Sparrows” ) του Ρούναρ Ρούναρσον

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (The International Federation of Film Critics )

Διαγωνιστικό Τμήμα: “Silent” του Γιώργου Γκικαπέππα

Ελληνική Ταινία: “Καύσωνας” της Τζόις Α. Νασαουάτι

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου )
"Τετάρτη 04:45" του Αλέξη Αλεξίου

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»
“Η Γη και η Σκιά” (“La Tierra y la Sombra” ) του Σέσαρ Ασεβέδο

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER
Διεθνές Διαγωνιστικό: “Η Γη και η Σκιά” (“La Tierra y la Sombra” ) του Σέσαρ Ασεβέδο

Ελληνικού Προγράμματος εξ’ ημισείας στις ταινίες: “Ξύπνημα της Άνοιξης” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και “Chevalier” της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη

Ματιές στα Βαλκάνια: “Ατίθασες” (“Mustang” ) του Ντενίζ Γκαμζέ Έργκιβεν

Ανοιχτοί Ορίζοντες: “Εγώ, Ο Ερλ και το Κορίτσι που Πεθαίνει” (“Me and Earl and the Dying Girl” ) του Αλφόνσο Γκόμεζ- Ρεχόν


                                                                                      (Η αίθουσα 3 αφιερωμένη στον μεγάλο Ελληνοαμερικανό Τζον Κασσαβέτη)
         
Ταινίες που ήθελα να δω, και για τους λόγους που προανέφερα δεν είδα είναι οι εξής:

Aferim (Radu Jude) (περισσότερα εδώ)

Land of Mine (Martin Pieter Zandvlient)

600 Miles (Gabriel Ripstein)

Mustang (Denis Gamze Erguven) (περισσότερα εδώ)

Victoria (Sebastian Schipper) (περισσότερα εδώ)

Francophonia (Aleksandr Sokurov)

Ixcanul Volcano (Jayro Bustamante)

11 Minutes (Jerzy Skolimowski)

Rams (Γκρίμουρ Χακόναρσον)(περισσότερα εδώ)

Πάντως όποιες από αυτές παιχτούν στο σινεμά, το blog θα είναι εκεί και θα σας μεταφέρει τις εντυπώσεις του.




                                                                                 (Για να δούμε τι θα δούμε)

Η γλυκιά προσμονή πριν την προβολή για ένα αριστούργημα καθότι οι περισσότερες ταινίες δεν έχουν παιχτεί και δεν υπάρχουν κριτικές, οι πολυάριθμοι θεατές με το πρόγραμμα ανά χείρας να σημειώνουν τις ταινίες που τους ενδιαφέρουν, οι  παράλληλες εκδηλώσεις και πολλά άλλα, σε βάζουν σε ένα σινεφίλ κλίμα που όμοιό του δεν υπάρχει, τουλάχιστον στον Ελλαδικό χώρο.


                                                                                          (Let the show begin)

 Μια επίσκεψη στην Θεσ/νίκη την εποχή του φεστιβάλ θα σας αποζημιώσει και σινεφιλικά αλλά και σαν διασκέδαση.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Στέλιο Χ. για τις φώτο Νο 3,5,6,7.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

La tierra y la sombra

Land and Shade

 



















Μέσα σε ένα αποπνικτικό περιβάλλον από την καύση των ζαχαροκάλαμων, ένας άνδρας γυρίζει μετά από πολλά χρόνια απουσίας στο χωριό του, για να βρεθεί κοντά στον γιο του που αργοπεθαίνει. Ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι και με τις γυναίκες του σπιτιού να έχουν αναλάβει την δύσκολη δουλειά στους αγρούς, ο άνθρωπος αυτός θα αναλάβει την φροντίδα του μικρού εγγονού του.



Γυρισμένη γύρω από μια φυτεία ζαχαροκάλαμου, με ένα νέο άντρα ετοιμοθάνατο, μία οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα φτωχό χωριό της Κολομβίας, την σκόνη και την στάχτη πανταχού παρούσες, και την θλίψη να σκεπάζει κάθε άλλο ανθρώπινο συναίσθημα, το ντεμπούτο του César Augusto Acevedo είναι ένας θρήνος πάνω στην εγκατάλειψη και τον θάνατο.
Αργή αφηγηματικά με μεγάλα σε διάρκεια πλάνα και αρκετούς συμβολισμούς, η ταινία μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα.  Από την μία οι λιτοί διάλογοι και η εξαιρετική φωτογραφία, στην οποία στηρίζεται ο σκηνοθέτης για να αφήσει τις εικόνες να μιλήσουν για την χωρίς μέλλον ζωή των χωρικών λειτουργούν υποδειγματικά, ενώ από την άλλη κάποιες σκηνές ιδιαίτερα στο νεκροκρέβατο τραβάνε αδικαιολόγητα πολύ.
Ένα φιλμ για απαιτητικούς θεατές με αρκετά αργή και θλιμμένη πλοκή. Όπως δήλωσε και ο σκηνοθέτης στην προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ, αφορμή για το γύρισμα της στάθηκε η απώλεια της μητέρας του και η διάλυση της οικογένειας του.
Η ταινία βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (Αργυρός Αλέξανδρος), το βραβείο του Ελλ. κοινοβουλίου, καθώς και με το πιο σημαντικό κατ εμέ βραβείο κοινού. Επίσης στο πλήθος βραβείων που μάζεψε είναι και η Χρυσή Κάμερα στις Κάννες.
Ένα φιλμ που σίγουρα δεν σε αφήνει αδιάφορο, από τον τριαντατριάχρονο César Augusto Acevedo ο οποίος βάζει την Κολομβία για τα καλά στον κινηματογραφικό χάρτη.


La tierra y la sombra 

http://www.imdb.com/title/tt4663992

Κολομβία

97 λεπτά

Βαθμολογία 7


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Honey Night 2015




















Βρισκόμαστε στο 1990 και ο Νίκολα υφυπουργός στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, γιορτάζει μαζί με την γυναίκα του την εθνική επέτειο στο προεδρικό μέγαρο, η οποία συμπίπτει με την επέτειο του γάμου τους. Γυρίζοντας σπίτι ανακαλύπτει ότι αυτό παρακολουθείται, και ότι αρκετά μεγαλοστελέχη της κυβέρνησης έχουν συλληφθεί. Πιστεύοντας ότι είναι ο επόμενος, και σε συνδυασμό με την κρίση που περνάει ο γάμος του, μεταμορφώνουν την νύχτα του σε ,ενα καφκικό εφιάλτη. 



Η ταινία είναι ριμέικ του The Ear του Karel Kachyna ένα από τα αριστουργήματα του Τσέχικου νέου κύματος, σε σενάριο του εξαιρετικού συγγραφέα Jan Procházka. Ο σκηνοθέτης Ivo Trajkov μένοντας πιστός στο αρχικό κείμενο, και χωρίς πολλά περιθώρια ελιγμών καθότι όλη η δράση τοποθετείται σε μία νύχτα στο σπίτι του ζευγαριού, και με τα ασπρόμαυρα φλας μπακ να συμπληρώνουν το τι προηγήθηκε στην δεξίωση, μας δίνει ένα ψυχόδραμα γύρω από τις σχέσεις εξουσίας, είτε αυτές είναι οικογενειακές είτε αφορούν το γενικότερο πολιτικό σκηνικό.
Ο Trajkov φαίνεται να ξέρει πως να κάνει καλό σινεμά με αρκετές ενδιαφέρουσες σκηνές και πολύ  καλή φωτογραφία, ενώ επίσης αρκετά καλός και ο Nikola Ristanovski στον πρωταγωνιστικό ρόλο,  αντίθετα δεν πείθει καθόλου η Verica Nedeska στον ρόλο της γυναίκας του. Πρόκειται για ένα αξιοπρεπές φιλμ αλλά οι όποιες συγκρίσεις με το πρωτότυπο βαίνουν εις βάρος του.
Βλέπεται, αλλά προτιμήστε το ορίτζιναλ(το οποίο παρεμπίπτοντος ήταν για 20 χρόνια απαγορευμένο) 

Honey Night 2015

http://www.imdb.com/title/tt3340908

F.Y.R.O.M

89 λεπτά

Βαθμολογία 7

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

The Sky Above Us (2015)



























Άνοιξη του 1999 Βελιγράδι σε μια πόλη που σπαράσσεται από τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς, παρακολουθούμε τον αγώνα ενάντια στον φόβο, μέσα από την ιστορία τριών διαφορετικών ανθρώπων. Η Άννα μια 35χρόνη σταρ του θεάτρου η οποία αρνείται να μπει στα καταφύγια, ο 60χρονος Σλόμπα  αφότου έχει φυγαδεύσει την οικογένεια του εκτός πόλης συνεχίζει ευσυνείδητα να δουλεύει ως τεχνικός στην Σέρβικη τηλεόραση και ο 20κάτι βοηθός του Μπόγιαν, που περνάει τον καιρό του σε ολονύχτια πάρτι με ποτά,σεξ και ναρκωτικά.



Μπορείς να συνεχίζεις να ζεις φυσιολογικά όταν γύρω σου μαίνεται ο πόλεμος; Αυτό το ερώτημα μας θέτει ο Ολλανδός Marinus Groothof με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Καλογυρισμένη σε βάζει στο κλίμα μιας πόλης που προσπαθεί να επιβιώσει και να συνεχίσει να ζει κάτω από φυσιολογικούς ρυθμούς, παρόλο τον βομβαρδισμό που δέχονται οι υποδομές της. Με εξαιρετική φωτογραφία και πολύ καλές ερμηνείες από τους τρεις πρωταγωνιστές.
Εκεί που τα χαλάει είναι όταν προσπαθεί να περάσει τα πολιτικά μηνύματα, ούτε λέξη για το ποιος και γιατί βομβαρδίζει, ενώ εμφανίζει τους κατοίκους του Βελιγραδίου σαν μοιρολάτρες και απαθείς, ενώ είναι γνωστό ότι τον καιρό των βομβαρδισμών, χιλιάδες κόσμου συνέρρεε στα σημεία στόχους, ώστε να γίνουν ανθρώπινες ασπίδες και να αποτρέψουν την καταστροφή τους. Από την άλλη περνάει (αρκετά υπόγεια βέβαια) κάμποσα αντικυβερνητικά μηνύματα,στερώντας την αντικειμενικότητα και  αποδυναμώνοντας έτσι όλο το εγχείρημα. Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι το σενάριο και την σκηνοθεσία την έχει κάνει ξένος και όχι ντόπιος του οποίου μάλιστα η χώρα πρωτοστατούσε στον βομβαρδισμό.
Αν αγνοήσετε την πολιτική πλευρά πρόκειται για ένα αξιόλογο εγχείρημα.

The Sky Above Us

http://www.imdb.com/title/tt3111626/reference

Ολλανδία/ Σερβία

97 λεπτά

Βαθμολογία 6



Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Camino a la Paz (2015)

Road to la paz

 

Ο Σεμπαστιάν ένας ημιπαράνομος οδηγός ταξί, δέχεται μία παράξενη αλλά και δελεαστική προσφορά από έναν ηλικιωμένο μουσουλμάνο τον Χαλίλ. Να τον μεταφέρει από το Μπουένος Άιρες ως την Λα Παζ για να βρει τον αδερφό του, ώστε μαζί να ταξιδέψουν για την Μέκκα. Ο Σεμπαστιάν αν και στην αρχή αρνητικός εν τέλη δέχεται, και έτσι ξεκινάνε με ένα παλιό Σιτροέν 505 για ένα ταξίδι 3000 χιλιομέτρων. 





Ένα τυπικό road movie μεταξύ δύο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, μεταμορφώνεται στα χέρια του Francisco Varone σε ένα ευαίσθητο χιουμοριστικό ταξίδι για την ανεκτικότητα προς το ξένο και την αυτογνωσία προς τον εαυτό μας. Μία feelgood ταινία, με τον θεατή να νιώθει συνεπιβάτης του ξεχωριστού και παράξενου αυτού διδύμου. Ένα αξιοπρεπέστατο ντεμπούτο για τον νεαρό αυτόν Αργεντινό ο οποίος ζώντας σε ένα κομμάτι του πλανήτη στο οποίο δεν έχει δαιμονοποιηθεί (τουλάχιστον ακόμα) το Ισλάμ και τονίζοντας την πνευματικότητα της θρησκείας αυτής, γυρίζει ένα φιλμ αρκετά επίκαιρο ύστερα και από τα τελευταία γεγονότα στο Παρίσι.

Camino a la Paz


Αργεντινή


 92 λεπτά


Βαθμολογία 7


  

Thank you for Bombing (2015)



















Το Thank you for Bombing της Αυστριακής Barbara Eder, ένα σπονδυλωτό φιλμ με τρεις ιστορίες γύρω από τους πολεμικούς ανταποκριτές και τον πόλεμο του Αφγανιστάν. Στην πρώτη ιστορία ένας βετεράνος ρεπόρτερ ετοιμάζεται να επιβιβαστεί σε πτήση από την Βιέννη για την Καμπούλ και συναντάει τυχαία στο αεροδρόμιο έναν Σερβοκροάτη καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου. Η δεύτερη ιστορία αναφέρεται στην νεαρή και όμορφη παρουσιάστρια αμερικάνικου καναλιού, η οποία ψάχνει την ιστορία που θα εκτοξεύσει την καριέρα της. Η τελευταία με ήρωα τον Καλ έναν ανταποκριτή μεγάλου ειδησεογραφικού πρακτορείου να ρουτινιάζει από την μονοτονία και την απουσία δράσης.


Το μεγάλο πρόβλημα με τις σπονδυλωτές ταινίες, είναι οτι συχνά οι ιστορίες είναι άνισες μεταξύ τους. Εδώ και οι τρεις παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρων με την μεσαία να ξεχωρίζει. Η πρώτη είναι ένα θρίλερ στην παράδοση του Χιτσκοκ, με αρκετές κωμικές πινελιές, η δεύτερη απογειώνει το φιλμ με την σταδιακή ένταση και με το σοκ που προκαλεί στον θεατή, ενώ η τρίτη είναι καθαρά μια κριτική ματια πάνω στα ΜΜΕ και στον ρόλο που παίζουν στην κατασκευή εικόνων και στην δημιουργία συνειδήσεων.
Η σκηνοθέτιδα επιλέγει την γραμμική αφήγηση (οι ιστορίες είναι με χρονολογική σειρά), Αναχώρηση , ο πρώτος καιρός της έντασης και των συγκρούσεων, και τέλος η παγιωμένη νέα τάξη πραγμάτων.Μέσα από τους χαρακτήρες περιγράφει το πως είναι να ζει και να δουλεύει κάποιος σε ένα εχθρικό περιβάλλον το οποίο σε συνδυασμό με το κυνήγι της αποκλειστικότητας να μεταμορφώνει τους ανταποκριτές σε αμοραλιστικές κυνικές και με άγνοια κινδύνου προσωπικότητες.
Μία αρκετά ενδιαφέρουσα παραγωγή, με ρεαλισμό, εξαιρετική σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες, αν κάποιος δεν ξέρει θα νομίσει ότι είναι μια Αμερικάνικη παραγωγή.
Προτείνεται.


Thank you for Bombing

http://www.imdb.com/title/tt4679238

Αυστρία

100 λεπτά

Βαθμολογία 8



Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Box (2015)


Ο Ραφαέλ ακολουθεί μέχρι το σπίτι της, διακριτικά κάθε μέρα την Κριστίνα. Δεν μιλάνε ούτε τα βλέμματα τους συναντιούνται, όμως στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί κάτι το ερωτικό. Τι κοινό μπορούν  να έχουν όμως, ένα δεκαεννιάχρονο φτωχόπαιδο και ερασιτέχνης μποξέρ, με μία 35χρονη δασκάλα χορού και ηθοποιού στον τοπικό θίασο; 


 Ο Florin Serban γνωστός από το εξαιρετικό φιλμ "If I Want to Whistle, I Whistle", σκηνοθετεί αυτήν την χαμηλού κόστους και χαμηλών τόνων ταινία με επαγγελματισμό και με κάποιες ομολογουμένως όμορφες σκηνές. Λίγα λέγονται πολλά εννοούνται, όμως το τελικό αποτέλεσμα αφήνει την αίσθηση ότι ούτε το σενάριο ούτε η σκηνοθεσία τολμάνε για κάτι παραπάνω. Βαδίζοντας σε σίγουρα μονοπάτια ο Serban φτιάχνει μία συμπαθητική ταινία την οποία όμως γρήγορα ξεχνάς.
Αν δεν έχετε τίποτα καλλίτερο να κάνετε μπορείτε να της δώσετε μία ευκαιρία.

Box

http://www.imdb.com/title/tt3510112

Ρουμανία

93 λεπτά

Βαθμολογία 6

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Sarmasik a.k.a Ivy (2015)

Κισσός

 























Όταν η πλοιοκτήτρια εταιρία πτωχεύει και προκειμένου να μην γίνει κατάσχεση του πλοίου από τους πιστωτές, ο καπετάνιος και 5 μέλη του πληρώματος παραμένουν πάνω στο ακινητοποιημένο καράβι.
Καθώς ο καιρός περνάει η ένταση ανεβαίνει μέχρι να ξεπεραστούν εντελώς τα όρια.


Ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία του φανταστικού από τον Τούρκο Tolga Karaçelik, με το τελικό αποτέλεσμα να αποτυγχάνει πλήρως. Υποτίθεται ότι η ταινία είναι μία Καφκική αλληγορία για την σημερινή Τουρκία, όμως εκείνο που μένει είναι ένας φτηνός εντυπωσιασμός από τρομακτικούς ήχους και μία εκτός τόπου και χρόνου χρήση του υπερφυσικού. Κρίμα γιατί το θέμα με ένα ακίνητο πλοίο στην μέση της θάλασσας (άρα άχρηστο) και με τους ναύτες να αρχίζουν να αμφισβητούν την εξουσία του καπετάνιου ηταν αρκετά υποσχόμενο.
Με λίγα λόγια μία αλληγορική πατάτα που καλό είναι να την αποφύγετε.


Sarmasik




Τουρκία

104 λεπτά

Βαθμολογία 3

Let them come (2015)

Ας τους να Έρθουν

 























Ο Νουρεντίν ένας δημόσιος υπάλληλος αριστερών καταβολών και η γυναίκα του, η όμορφη και ανεξάρτητη Γιασμίνα, προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μία Αλγερία που αλλάζει. Η ραγδαία αύξηση των ακραίων ισλαμιστών, θα φέρει τον φόβο την απελπισία και τελικά τον εμφύλιο.Σε μια ρημαγμένη χώρα και με εναν γάμο διαλυμένο, ο Νουρεντίν θα προσπαθήσει να σώσει την οικογένειά του.


Το πολιτικό θρίλερ του Salem Brahimi από την νουβέλα του Arezki Mellal (ο οποίος συνυπογράφει και το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη) εκτείνεται σε βάθος 10 χρόνων οσο και ο εμφύλιος στην Αλγερία (1989-1998). Η αρχική αντιμετώπιση των σαλαφιστών και των άλλων ακραίων γίνεται με χιούμορ από τους κοσμικούς, όσο όμως η δυναμική τους αυξάνεται την θέση παίρνει ο σκεπτικισμός και στο τέλος ο πανικός.
Ο σκηνοθέτης παίρνει καθαρά θέση υπέρ του διαφωτισμού, εκείνο που δεν εξηγεί όμως είναι το γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού βρήκε καταφύγιο στις πιο ακραίες μορφές του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Εκεί κατά την γνώμη μου πάσχει η ταινία η οποία κατά τ'άλλα και καλογυρισμένη είναι και θέτει αρκετούς προβληματισμούς.
Η ταινία έχει  και Ελληνικές συμμετοχές καθώς είναι σε παραγωγή του Κώστα Γαβρά ενώ στην φωτογραφία βρίσκουμε τον Λεωνίδα Αρβανίτη και στο μοντάζ τον Γιώργο Λαμπρινό.
Μια ταινία που πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες, μπας και καταλάβουν γιατί κάποιος παίρνει την οικογένειά του και φεύγει προς το άγνωστο για να γλιτώσει από τον πόλεμο και τον εμφύλιο.

Let them come

http://www.imdb.com/title/tt5119510

Αλγερία - Γαλλία

96 λεπτά

Βαθμολογία 8

 

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Drifters (2015)

Πλάνητες

 















Η πρώτη ταινία που είδα στο φετινό φεστιβάλ είναι μια Σουηδική παραγωγή σε σκηνοθεσία του Peter Gronlund.
Η Μίνα τοξικομανής και βαποράκι απειλείται από την σπιτονοικοκυρά της με έξωση. Στην απελπισία της θα βουτήξει τα χρήματα που ανήκουν σε έναν μεγαλέμπορο, αλλά παρ όλα αυτά θα βρεθεί στον δρόμο. Τυχαία θα γνωρίσει την Κάτια, μια αλκοολική μητέρα που το παιδί της το έχουν πάρει οι κοινωνικές υπηρεσίες. Μαζί θα καταφύγουν σε ένα πάρκο με τροχόσπιτα, όπου ζουν και άλλοι απόκληροι της κοινωνίας, σε ένα ιδιότυπο κοινόβιο.





Ένα κοινωνικό δράμα γύρω από τον κόσμο των ναρκωτικών και προς τιμήν του σκηνοθέτη χωρίς να γίνεται ούτε στιγμή διδακτική, και με μια ρεαλιστική φωτογραφία όπου καταγράφει μια Σουηδία εντελώς διαφορετική από αυτή που έχουμε στο μυαλό μας. Άψογη η Malin Levanon η οποία δίνει μια πειστική ερμηνεία σαν η χαμένη και μπερδεμένη Mina. 
 Αν σας αρέσει το σινεμά των αδελφών Νταρντεν ή του Κεν Λόουτς τότε το Drifters είναι για σας.

Drifters

http://www.imdb.com/title/tt4153324/

Σουηδία

92 λεπτά

Βαθμολογία 7

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης





Πάντα μέσα στις εξελίξεις το blog μετακομίζει  Θεσσαλονίκη για το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, για να μάθετε πρώτοι τι καινούργιο μας επιφυλάσσει η νέα χρονιά, με ανταποκρίσεις και παρουσιάσεις των νέων ταινιών.

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Cinepivates Νοεμβριου

Οι Cinepivates και τον Νοέμβριο κοντά μας όπως πάντα κάθε Παρασκευή και με δωρεάν είσοδο. Αυτόν τον μήνα ξεχωρίζουν το ONIBAMA του Shindo και το αριστούργημα του Μαικ Λη Ο ΓΥΜΝΟΣ

Ακολουθεί  η αφίσα και το δελτίο τύπου των παιδιών





































Γεια και χαρά σε όλους!

Παρακάτω οι περιλήψεις και η αφίσα του Νοέμβρη.

  * *6/11 - Ζόραν, ο ανηψιός μου ο ηλίθιος (2013-Σλοβενία-Κωμωδία)*

Ο Πάολο περνά τις μέρες του στο μπαρ του χωριού. Είναι 40 χρονών ρεμάλι,
κυνικός και μισάνθρωπος, ένας πραγματικός επαγγελματίας του αλκοόλ και
μυθομανής.  Τα πράγματα θ'αλλάξουν όταν εμφανίζεται ο Ζόραν, ένας
15χρονος με τεράστια γυαλιά, τον οποίο κληρονομεί ο Πάολο από έναν
μακρινό συγγενή του στη Σλοβενία. Ο Ζόραν μιλά παράξενα και μοιάζει λίγο
καθυστερημένος. Έτσι, ο  Πάολο βρίσκεται ξαφνικά να παίζει το ρόλο του
θείου, κάτι που του προκαλεί αποστροφή. Η συνέχεια επι της οθόνης!

  * *13/11 - Ονιμπάμπα (1964-Ιαπωνία-Τρόμου/Σινεφίλ)*

Ένας άντρας παίρνεται με το ζόρι φαντάρος και η σύζυγος του με την
μητέρα του μένουν μόνες στο σπίτι τους στον βάλτο. Για να επιβιώσουν,
στήνουν ενέδρες σε αντίπαλους στρατιώτες και πουλάν τα υπάρχοντα τους σε
έναν άπληστο έμπορα.


  * *20/11 - Ένα Τραγούδι δεν Φτάνει (2003-Ελλάδα-Δραματική/Κοινωνική)*

Το χειμώνα του ΄72 μια νεαρή ηθοποιός και χωρισμένη μητέρα,
συλλαμβάνεται και μπαίνει στον Κορυδαλλό για αντιστασιακή δράση. Η
εννιάχρονη κόρη της όμως, η Όλγα, που τώρα πρέπει να ζήσει με τον πατέρα
της, δεν θα τη συγχωρήσει ποτέ για την εγκατάλειψή της και θα κρατήσει
το "τραύμα" ακόμη και ως ενήλικη.

  * *27/11 - Γυμνός (1993-Αγγλία-Κοινωνική/Σινεφίλ)*

Ένας περιθωριακός και άνεργος επαρχιώτης περιφέρεται στο Λονδίνο,
φλυαρώντας ασταμάτητα με τους ανθρώπους που γνωρίζει. Η εντυπωσιακή
ερμηνεία του Ντέβιντ Θιούλις τιμήθηκε στις Κάννες με το βραβείο
ερμηνείας, όπως επίσης η σκηνοθεσία του Μάικ Λι.


Yol (1982)

Ο Δρόμος

 



















Σε μια Τουρκία, κάτω από τον στρατιωτικό νόμο του στρατηγού Εβρέν, πέντε κρατουμένοι θα λάβουν ολιγοήμερη άδεια από τις αγροτικές φυλακές του Ιμραλί για να επισκεφτούν τους δικούς τους.  Οι άντρες αυτοί θα ξεκινήσουν ένα μακρύ ταξίδι, σε σε μία χώρα που κυριαρχούν ακόμα οι πατριαρχικές αντιλήψεις και ο κώδικας τιμής.


Μια ταινία άθλος αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Yilmaz Güney έγραφε το σενάριο και έδινε οδηγίες για τα γυρίσματα, στον βοηθό του Serif Gören μέσα από τις φυλακές, στις οποίες μπαινόβγαινε για πολιτικούς λόγους την μισή του ζωή.  Πολλές σκηνές γυρίστηκαν με κρυφή κάμερα, και υπήρχε συνεχής παρακολούθηση των συντελεστών από το καθεστώς.  Ο ίδιος ο Güney κατάφερε να δραπετεύσει, κατέφυγε στην Γαλλία και εκεί ολοκλήρωσε το μοντάζ, από την κόπια που είχαν μεταφέρει κρυφά οι συνεργάτες του, για να φτάσει η ταινία να κερδίσει τον χρυσό φοίνικα στις Κάννες.
Πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό φιλμ, οι ήρωες θα βρεθούν αντιμέτωποι με τα ηθικά διλήμματα και την πίεση που υπαγορεύουν οι κοινωνικές δομές, και σε συνδυασμό με τον ασφυκτικό έλεγχο του στρατού και του κρατικού μηχανισμού ο Güney μας δηλώνει οτι η φυλακή δεν είναι μόνο πίσω από τα κάγκελα. Βρίσκεται σε όλο το φάσμα τις κοινωνίας, και ότι όλη η χώρα είναι μια τεράστια φυλακή. Ενώ βλέπει με συμπάθεια τους ήρωες του και συμπάσχει μαζί τους (φυλακισμένος και ο ίδιος γαρ), τα πιο τραγικά πρόσωπα της ταινίας είναι οι γυναίκες, αμίλητες και υπάκουες, ενώ όποια   τολμάει να σηκώσει το ανάστημά της. έρχεται αντιμέτωπη με την οργή της ίδιας της οικογένειάς της.
Μία ταινία σταθμός για τον Τούρκικο και όχι μόνο κινηματογράφο, ο Δρόμος είναι η προτελευταία ταινία του Güney, θα γυρίσει ένα χρόνο αργότερα τον Τοίχο (Duvar) και το 1984 σε ηλικία μόλις 47 ετών το σινεμά θα χάσει έναν από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του.

 http://www.imdb.com/title/tt0084934

Τουρκία

114 λεπτά

Βαθμολογία 10